هیچ چیز بدتر از مردن در یک شهر سردسیری نیست، شهری که سرمایش تا مغز استخوان آدم را درد بیاورد و خوشبختی اش محدود شود به اینکه کنار بخاری خانه ات لم بدهی و چای گرم بنوشی، در غیر این صورت حتا نمی توانی فرصت یه قدم زدن شاعرانه در خیابان های برف گرفته را داشته باشی، چون سرما مجالت نمی دهد، چون سرما از هر چه پوشیده باشی رد می شود و در جانت رسوخ می کند. در این وضعیت هیچ چیز بدتر از مردن نیست. نه اینکه مرده در عذاب باشد. معنی این حرف را وقتی در مراسم تدفین یک تازه جوان درگذشته در یک شهر سردسیری شرکت کرده باشی متوجه خواهی شد. هوا گرگ و میش است و پیش نماز جمله ها را یکی در میان می خواند تا زودتر بروند سراغ اصل مطلب، مرده در یک تپوی نیمه کهنه پیچیده شده، جوانی 34 ساله که در عین خوشبختی ناگهان عجلش رسیده و با سکته ی مغزی همراه با ایست قلبی جان به جان آفرین تسلیم کرده. لا اله الا الله  لا اله الا الله لا اله الا الله... این جمله به کرات تکرار می شود و افراد شرکت کرده در مراسم با حالتی نیمه دونده پشت سر مرده ی در پتوی نیمه کهنه پیچیده شده سنگ قبرها را یکی پس از دیگری لگدمال می کنند. زن ها در شیون کردن با هم رقابت دارند و اگر صدای یکی بلند شود دیگران هم به تقلید از اولی شروع به فریاد زدن می کنند. اینجا شهری سردسیریست و من زبانشان را نمی فهمم. تنها یکی دو جمله که می گویند: منزل نو مبارک  و من حالا بی تو چه کنم؟ مرحوم را روی زمین می گزارند. در میان دود بخار دهان هایی که به وی نزدیکترند و دود سیگار آنها که دورترند یک سری دعاهای مرسوم خوانده می شود. زن ها گوشه ی دیگری نشسته اند و یکدیگر را در آغوش کشیده اند. نمی توانم از این فاصله داخل قبر را ببینم. نمی دانم چرا مردها اینطور با حرص و ولع دور قبر جمع شده اند و مثل صف یارانه تلاش می کنند از دیگری جلو بزنند. روضه خوان مرثیه و تشکر از اقوام از راه دور آمده را با هم ترکیب می کند و به خورد جمع می دهد. هوا سرد است. از آن سرماهای استخوان سوز. همه ی این اتفاقات در کمتر از بیست دقیقه رخ می دهد. آخرین بیل های خاک را روی جنازه می ریزند به زور از بین پای مردان می بینم که چطور قبر خالی پر می شود و همه چیز تمام. نمی دانم چند نفر از افرادی که در مراسم هستند به این فکر می کنند که یک روز هم دکمه ی off آنها زده خواهد شد و تمام. مثل یک عروسک که باتری اش ته بکشد و وسط بازی آدم را قال بگزارد. مثل یک لحظه که بی هوا برق برود و مطلب نیمه کاره ات روی صفحه ی کامپیوتر درست در نقطه ی اوج دود شود. مرگ می آید از همان مسیری که از قبل تعیین شده. مردها کم کم دور قبر را خالی می کنند نوبتی هم که باشد نوبت زن هاست. خاکی که همین چند دقیقه پیش به کمک بیل ها در قبر ریخته شد حالا توسط زن ها بیرون کشیده می شود. زل می زنم به صورت زن مرحوم که ساکت و بدون اشک با دستهای استخوانی خاک را نوازش می کند. حالم بد است.  بر می گردم . پتوی نیمه کهنه ای در دست مردی ژنده دور می شود.

 

 

هر چه به متصدی فروش بلیت اصرار کردم که جایی در همان اتوبوس ساعت شش برایم جور کند نشد که نشد و آخر با بلیت ساعت شش و نیم نشستم روی صندلی های ترمینال به انتظار، پسری که مبتلا به عقب افتادگی جسمی بود روی ردیف جلویی نشسته بود و گه گداری بر می گشت و به من لبخند می زد.

تلویزیون ترمینال خیل تماشاچی هایی  که برای بازی پرسپولیس و نفت در ورزشگاه آزادی جمع شده بودند را نشان می داد. کریمی طبق چند بازی اخیر روی نیمکت ذخیره ها نشسته بود و من در دلم می گفتم اگر سیاست پایش را زندگی ما بیرون می کشید چه می شد؟

در همین حین دختری با کفش های پاشنه بلند و اندام ترکه ای و لباس تنگی که برآمدگی هایش را به وضوح نشان می داد به سمت من می آمد و دو پسری که تازه در چند ردیف جلوتر بار و بنه شان را می گذاشتند روی صندلی ها خیره بودند به باسن دختر و موهایی که از پشت سرش ریخته بود تا پایین کمر و رنگ بلند جذابی داشت. تماشاچی های ورزشگاه یکپارچه فریاد زدند شیییره... دو پسر مشغول حرف زدن با هم شدند و پسری که عقب مانده ی جسمی بود چشمش افتاد به دختر که حالا داشت از مقابل من رد میشد و می رفت که با پسری که در ردیف پشتی ام لم داده بود روی صندلی و چند لحظه ای یکبار سعی می کرد خودش را جمع و جور کند دست بدهد و کنارش بنشیند. پسر عقب مانده آب دهانش را پاک کرد و با تکان تکان هایی که مدام در سرش بود برگشت به وضعیت قبلی. ورزشگاه کمی آرام شده بود و بازیکن ها به هم پاس های کوتاه می دادند. یک نفر کنار ستون بزرگی که پر از پریز برق بود و رویش نوشته بودند محل شارژ تلفن همراه با سرو وضعی آشفته ایستاده بود و فندک اتمی اش را مدام بین انگشتانش می چرخاند. طولی نکشید که مرد دیگری با ریش از ته تراشیده شده و یک کاپشن سیاه چرمی که مدلش بر می گشت به دهه ی هفتاد به ستون نزدیک شد و پیش از آنکه به مرد برسد سعی کرد حالت چهره اش را عوض کند، یکی دو جمله ای بین آنها رد و بدل شد و مردی که سرو وضع آشفته داشت چند هزار تومنی با حالت عاجزانه گذاشت کف دست مرد دیگر و با هم به راه افتادند سمت خروجی ترمینال .

تماشاچی های ورزشگاه فریاد می زدند: علی دایی و من و پسرک عقب مانده به هم لبخند زدیم. پسری که یکی دو صندلی آن طرف تر روی همان ردیف من نشسته بود سعی می کرد حواسش را معطوف کند به جزوه های قطوری که در دست داشت و با یک دستش محکم جعبه ی کفش پومایش را چسپیده بود. و من می دیدم که مردی که در ردیف پشت سرش نشسته چطور تلاش می کند جیب پسر را خالی کند، تماشاچی ها فریاد می زدند: هوووووووو... و دوربین بسته ی داور را نشان می داد که کارت زرد را بالای سرش گرفته بود. پسر عقب مانده بریده بریده گفت:چ چ چی شد؟ و من فقط لبخند زدم و حس کردم  از بیرون چقدر مضحک به نظر می رسم. زنی که با بچه اش و یک پیرزن همراه سعی می کرد خودش را روی دو صندلی خالی بغل من جای دهد با تشر گفت: خانم چمدونت و نمی تونی بزاری اون طرف تر؟ و بعد با زور از فاصله ی بین صندلی و چمدان رد شد.

شروع کردم بدون دلیل دکمه های موبایلم را فشار دادن. دختر و پسری که پشت سرم نشسته بودند زدند زیر خنده و من از انبوه حس بدی که داشت کلافه ام می کرد از روی صندلی بلند شدم، توپ می رفت به سمت دروازه ی نفت و تماشاچی ها با صدای بوق و سوت تشویق می کردند، خیره شدم به توپی که می رفت تا در قلب دروازه جای بگیرد - چنین صحنه هایی را حتا اگر بی طرف باشی نباید از دست داد- اما در کمال ناباوری از بالای آن خارج شد، من از صندلی ها فاصله می گرفتم و پسرک عقب افتاده فریاد میزد: گو گو گو زدن

 

 

می نویسم و تو نیستی. می نویسم و می دانم وقتی که این جملات زندگی می یابند تو در سیاهی شب برای سکوت قصه می بافی. همان سکوتی که دوستش دارم. همان سکوتی که تو را فرق می دهد با تمام مردان عالم. همان سکوتی که دیگران را خسته می کند و مرا عاشق. تو در دل شب رفته ای برای زندگی کوچکمان مثل شوالیه ی قصه ها کمی نور بیاوری از سرزمینی که شاید دور نیست. شاید به قدر مساحت چند خیابان بیشتر نشود ولی آنقدر هست که تا سپیده ی صبح از من دورت کند.

 

من خوشبختم. بگذار تمام عالم این را بداند که با تو چه طعمی دارد لحظات. بگذار بدانند و حسادت کنند به داشتنت. به داشتن تو که حالا بیست و ششمین آغازت را تجربه می کنی، تو که حالا تمام داشته های منی از دنیا، و من چقدر قانعم به داشتنت. می خواستم به تمام آنها که تو را می شناسند و نمی شناسند بگویم و برایت جشن مفصلی بگیرم. می خواستم تمام خیابان های شهر را بگردم و همه ی آن چیزهایی که دوست داری برایت هدیه بخرم. می خواستم لبخندت را ببینم وقتی که شمع های کیکی چند طبقه را فوت می کنی و آرزوهای بزرگ می کنی. می خواستم ولی... یاد آن داستان غریب هدیه ی سال نوی کتاب های درسیمان می افتم. یادم می افتد تنهاییم. یادم می افتد که زندگی سخت است. یادم می افتد که تو گفته ای نترس تمام اینها یک روز تمام می شود. یادم می افتد که چقدر دوستت دارم. دنیای کوچکی دارم، تنی خسته، روحی عصیان گر، که همه اش از آن تو

 

 

2. شعر:

 

ميوه هايي كه مي افتند

به درخت باز نخواهد گشت

 

آغوش تو ادامه ي تابستان است

كه مرا در خودش فرو مي ريزد

در آيينه هاي جوان سالی ام

در حال قدم زدني

با آن دوچرخه ي زنگي

و سبد کوچک عصرانه

 

کمی بعد

پشت در پا می کوبی

من در آينه سرخاب مي زنم

تو می گویی: زیبایی!

 

تمام میان سالی

به چشمانت اعتماد می کنم

آینه های تو در تو

□

بچه ها هنوز نرسيده اند

من خطوط چهره ام را در آينه تكرار مي كنم

تو از دور برايم دست تكان مي دهی

ادامه ي تابستان بازوانش را تنگ تر مي كند

و ميوه ها سقوط مي كنند

 

 

امروز صبح از خواب که بیدار شدم در آینه نگاه کردم و حس کردم یک سال پیرتر شده ام. ما پیر که می شویم فراموش می شویم.   31 خرداد 90

 

 

 شعر:

 

کنار می آیم

هر چند که لبخند تزریقی ام

به خورد آینه نرود

و این مداد مشکی

فکری به حال ورم  پلک هایم نکند

برای امروز برنامه های زیادی دارم

سفارش کیک

شمع

گل

لیست بلند بالای اسامی

و یک تلفن

با شماره گیری قدیمی و سفت

شاید بد نباشد

کسی را بیاورم

با انگشتان کشیده و باریک

تا مثل سال های قبل تمام شماره ها را بگیرد

و در ساعتی نامعلوم

ناپدید شود

 

چراغ ها را خاموش می کنم

روشنی شمع

سایه ام را کنارم می کشد

هر دو به در خیره می شویم

هر دو دست هایمان را می ساییم

هر دو ناخن هایمان را می جویم

هر دو سکوت می کنیم

و در مقابل شمعی که رو به خاموشی ست

به خواب می رویم

 

 

                                                          

۱.

نه اینکه هیچ چیز این زندگی به دل آدم خوش نیاید، نه، ولی خیلی وقتها اتفاقات عنان از دست تو می

گیرند و زندگی شبیه به دوئلی می شود که اگر نکشی کشته می شوی. پس شاید خیلی هم عجیب

نیست که تازگی ها آدم ها به نظرم عجیب و غریب شده اند و تا وقتی به کارشان بیایی دندان نیششان

کار می کند. و آن روز که تکه و پاره شدی روز آرامش توست. چون رهایت می کنند و می روند. مثل خیلی

از دوستان عزیزی که جای پایشان هر چه می کنیم از روی صورتمان نمی رود. خدای رحمتشان کند اگر

چه ما برایشان فاتحه نمی خوانیم.

....................

 

۲.

به دوستانی که در زمینه ی شعر سپید فعالیت می کنند یا نمی کنند و همه ی شعر دوستان توصیه می

کنم نگاهی به مجموعه ی عکاس دوره گرد نوشته ی حامد رحمتی که به تازگی توسط انتشارات آهنگ

دیگر به چاپ رسیده بیاندازند.   

    

 

 

 

 

زندگی بوی خواب می دهد. خواب کسی که سالهاست از کابوس هایش گریزان است.

هوایت را دارم. هوایم را داری. شاید همین می توانست کافی باشد اگر ما موجودات

قانعی بودیم. قانع به خواب. قانع به زندگی. به رو در روی هم نشستن و لبخند زدن. اما

خوب که نگاه می کنی همه چیز پیچیده تر از آنیست که فکرش را می کرده ای و کلمات

درد مشترکی را به جانمان می ریزند و تنها من و تو می دانیم که چیست. سالها از پی

هم می آیند و می روند. می بینی؟ داریم در کنار یکدیگر پیر می شویم. و اگر دروغ نگفته

باشم من همیشه به این فکر می کنم که پیری چه شکلیست؟ می ترسم. از همه ی

اتفاقات نیفتاده و روزهای نیامده. از همه ی حرفهای نگفته و کارهای نکرده. همیشه می

ترسم حتا گاهی از تو، از تو با آن نگاه پیچ در پیچ و رازهایی که در دلت داری. می ترسم از

اینکه یک لحظه نباشی و من با سرگیجه هام بیافتم به جان زندگی، بیافتم از دل و دماغ،

بیافتم از پا، از پا در می آیم اگر نباشی. اگر زمان فاصله بیاندازد بین لحظه های

مشترکمان. ببین من از زندگی می ترسم، از خواب، از کابوس، حواست هست؟ منم،

همان عصیان افتاده در پیراهن زن، همان دیوانه ی کم حواس که تنها نشانی تو را بلد

است. با توام ایستاده تمام قد به احترام و عشق،... همه ی عمر

                                       

 

تنها یک گوشه ی امن کافیست. می شود با تو بهانه داد دست خیلی ها. بگذار خیلی ها بروند مثل

خیلی های دیگر که پیش از این رفته اند. چه اهمیتی دارد؟ برای آنها که مانده اند دست تکان می دهیم.

 

- سلام

نمیدانم چرا دیگر حوصله ی مجاز و این فضای مجازی را ندارم. شاید چون

                                        دنبال حقیقت می گردم!

نه اینکه بگویم همه چیز تعطیل

نه

ولی اگر نبودم

یا به روز کردید و نیامدم پای هیچ چیز نگذارید جز... اینکه باید برای باد شال گردن ببافم

 

- شعر:

 

تو را از ستون باریکی

در آخرین صفحه ی روزنامه جدا کردم

با سمت قرمز آهنربا

چسپاندم به سفیدی یخچال

تا هر صبح

بعد از خوردن قهوه ای تلخ

شیرینی نگاهت را به جان بخرم

 

نمیدانم چقدر شبیهی

به این عکس روتوش شده

بعد از چند بار

چند سال

نبودنت

سخت است

تلخ است

قهوه

 

اگر پیدایت کنم

باز هم به آن کافه ی قدیمی می رویم

مهمان من

اصلن شاید تمام میزها را کرایه کردیم

و من کسی را آوردم

تا عکس تازه ای بیاندازد

از تو

وقتی که عمیق می شوی به خیابان

و می گویی

این آدم ها با این عجله کجا می روند؟

                                                 

 

 

سلام

 

هر چه هستی باش/ اما کاش.../ نه جز اینم آرزویی نیست/ هر چه هستی باش اما باش

 

 

 

 - و این شعر برای تو

  

به خانه باز مي گردد

دستمال مرطوب

خطوط  را روي چهره اش نقاشي مي كند

با كشيدن پرده ها

جهان پشت پنجره مي ماند

 

ساعتي خلوت

و آشپزخانه

هم صحبتي خوب

آنقدر كه با خرده فرمايش هاي تندش

مي شود

مسير تمام رودهايي كه به ظرفشويي ختم مي شوند را تشخيص داد

 

روزنامه ها به سطل زباله مي روند

شب

پيش از روشن شدن آخرين چراغ ها آغاز شده است

 

پتو را تا گيج گاهش بالا مي آورد

زن

مي تواند خودش باشد

 

 

 

 

هیچ کس با هیچ کس سخن نمی گوید که خاموشی به هزار زبان در سخن است

حرفی برای گفتن نیست و درد از سر و کولمان بالا می رود

تو هم سکوت کن

بگذار تا در خاموشی به هم خیره شویم.

 

 

شاید باید بگویم سلام

 

-شعری برای من:

 

فرصتی مهیا کن

تا خاموشی آخرین ستاره ها زمانی نمانده است

برگرد به من

خواب هایم را از کابوس بیرون بکش

بگذار این طناب دار

دستی شود که بر گردنم حلقه می کنی

جنازه ام را از ساحل بگیر

به خانه برگردان

 

من می ترسم

می ترسم پیش از آخرین بوسه ات بمیرم

و تو فرصت نکنی

برایم از فردا بگویی

که وقت گرفته ای

که خوب می شوم

که همین روزها می رویم سفر

که باید یادت باشد برایم کلیدهای تازه ای بسازی

 

می خواستم با دل خوش به روز کنم

می خواستم همه چیز خوب باشد

می خواستم به یاد روزهایی که دود شد توی پارک که قدم می زنم هیچ فیلتری را له نکنم مبادا خاطرات کسی در آن مانده باشد.

می خواستم

می خواستم ولی نشد

بگذریم

برای کافه چی و آخرین اشکها

خيلي پيشتر از اينها برايت نوشته بودم. آن روزها تازه برگشته بودم يا بهتر بگويم تازه برم گردانده بودي. مادرم مي گفت مدام صدايت مي كردم و هنوز صداي تو توي آخرين لحظات در گوشم زنگ مي زند كه _ نه ، تو را به خدا نه، بلند شو لعنتي. و گوشي تلفن از دستت افتاد و سيل اشكهاي تو تمام دانشكده را گرفت. برگشتم و پيش از آن سفر كزايي كه تو را از من گرفت توي راهروي همان دانشكده به انتظارت نشستم و آن نامه را برايت نوشتم و بعد با هم گذاشتيمش توي وبلاگ « براي كسي كه هست» و تو رفتي و قرار شد به مردم آن طرف دنيا بگويي كافه نشيني داري كه تو را در تمام بغض هايش دخيل كرده. تو رفتي و آدم ها در نبودنت كافه نشين را كشتند. برگشتي و به سوگ روزهايي كه رفت گريستي و سيل اشكهات تمام كافه را گرفت.

كريس عزيزم سلام

بعد از اين همه روز بايد چه بگويم؟ چه بگويم كه تا به حال نگفته ام؟ يادت مي آيد گفتم حتي آفتاب گردان ها هم از خورشيد خسته مي شوند. پيش از آنكه سرت را پايين بياندازي...

اين روزها چقدر سردند. به وقت كافه حالا بايد پاييز باشد. آبان يا شايد آذر

چقدر دلم هواي كافه را كرده و چه فايده؟ از آدم ها و دروغ هايشان خسته ام. از خيابان و صداي بوق ماشين ها بدم مي آيد و هيچ كس نيست كه بفهمد تو بي غرض راه مي روي حرف مي زني مي خندي. اينجا آدم ها بيشتر تجارت مي كنند و براي همه ي كارهايشان دليل دارند. خيلي چيزها برايم هيچ وقت حل نمي شوند و تو گفته بودي آدم هاي بيرون خطرناكند. گفته بودي خيابان جاي آدم هاي خيابانيست، وقتي از آنها نباشي نابود مي شوي. و من حواسم پرت بود به دستهايي كه از پشت پنجره ي كافه تكان مي خورد. تو رفتي قهوه بياوري و گفتي اين يكي را تا ته نخور مي خواهم فال بگيرم. تو رفتي و من مسخ دست هايي شدم كه از خيابان بريم تكان مي دادند. برگشتي و ديدي كه خيابان مرا بلعيده. خودم را نديدي ، فقط چند تار موي رها شده در باد و روسري سياه من روي درب چوبي كافه. فنجان قهوه از دستت افتاد و من گم شدم.

كريس عزيز

هنوز گاهي توي راهروهاي دانشكده منتظرت هستم تا كلاست تمام شود و من ببينم كه بي خيال و رها با هر قدمي كه بر مي داري به كف پوش خسته ي دانشگاه زندگي مي بخشي.

قرار بود يكديگر را ببينيم. نمي دانم شايد خدا نخواست. شايد مي دانست تاب نمي آورم  و تمام ميدان هفت تير در سرم شليك مي شود. نمي دانم، شايد هنوز بايد صبر كنم.

 ..................................................................................................................

 اين هم قسمتي از نمايشنامه ي « كافه ي خيابان 21» كه قرار است به همين زودي ها روي پرده برود

 

-         ديگه بايد برم، شب شده، كافه رو نمي بندي؟

-         تا وقتي مشتري باشه نه

-         من آخرين مشتري ام، صندلي ها رو جمع كن

-         عجله اي نيست

-         چرا، بايد عجله كرد، بايد برم

( بلند شد كيف دستيش رو از روي صندلي بقل دستيش برداشت)

-         چقدر شد كافه چي؟

-         مهمون ما باشيد

-         اين كه تعارفه

-         نه، يه امشب رو مهمون ما باشيد

-         بي توقع؟

-         ميزبان كه از مهمان توقعي نداره

-         اميدوارم، شبت خوش

-         شب تو هم خوش، مراقب خودت...

( رفت صندلي ها رو جمع كردم ، چراغ ها رو خاموش، فنجون شكلاتش را به اتاق برد)

 

.

 

---

و شعر که هیچ ربطی به مطلب بالا ندارد و نمی دانم...

 

مرگ پيراهني ست با آستين هاي بلند

كه هر شب با ميل به تن مي كنيم

از پله هاي سرداب پايين مي رويم

و خودمان را رها مي كنيم روي تشك پنبه اي سفت

با روزنامه هاي مرده موشكي مي سازيم

تا فردا كودك همسايه را به آسمان بفرستيم

كسي چه مي داند

شايد در آسمان

تن به يك هم آغوشي تازه بدهيم

شايد خودمان را گم كنيم و ديگر...

*

آه

اين اجسام فراموشكار چه مي فهمند؟

از لشكري كه در سينه ي من شكست خورده است

و سربازهايش

نيزه هايشان را به زمين مي اندازند

پيراهن هاي سفيدشان را به هوا پرتاب مي كنند

و بند هاي رخت

روي دست هاي مادرم

خطوط خوشبختي را عميق تر مي كنند

*

به باقي راه فكر مي كنم

و مردگان كنار جاده

كه هر روز بيشتر و بيشتر مي شوند

به پيراهن هاي سفيد

كه در آسمان پرواز مي كنند

روي هم انبار مي شوند

گلوي آسمان مي گيرد

وصاعقه

بغض مادرم است

وقتي كه رخت هاي شسته را زير باران جمع مي كند

صاعقه

صداي افتادن نيزه هاست

صداي:

-من مرده ام

من مرده ام

و ديگر مهم نيست

پيراهني كه مي پوشم

چقدر بر تنم زار خواهد زد

من مرده ام

و حالا

دستت را كه روي سينه ام بگذاري

صداي فاتحه مي شنوي